Czy zastanawialiście się kiedyś nad istotą nieśmiertelności? Nad sensem życia bez końca i jego treścią? Co też motywuje nieśmiertelnych do życia, sprawia iż wciąż dążą do zaspokojenia jakichś niespełnionych ambicji i potrzeb?

Czy tą rzeczą może być pożądanie? Pożądanie ujęte nie tylko jedynie w sensie zaspokajania głodu krwi, lecz także potrzeb seksualnych. Wampir bowiem od początków swojej literackiej egzystencji był metaforą seksualności - od "powieści za 3 pensy" czyli "Varney the Vampire" (którego notabene ukazało się kilkaset tytułów), "The Vampyre" Polidoriego po "Draculę" Brama Stokera. Stoker pisząc swą powieść zawarł w niej bardzo wiele wątków erotycznych bulwersujących czytelników tamtego okresu, jak np. wątek trzech lesbijskich nałożnic Drakuli, lubieżnych scen miłości Miny z Draculą itd. Ogólnie książka doskonale się sprzedała, przedstawiając głównego bohatera - eleganckiego, wytwornego potwora w ludzkiej skórze jako doskonałego kochanka literatury gotycko - romantycznej. Reguła ta powtarzała się coraz częściej, co doprowadzilo do uznania wampira przez kulturę masową za symbol miłości niebezpiecznej, symbol powstały ze złożenia symboli Erosa czyli boga miłosnych uniesień oraz Tanatosa - boga śmierci. Niebezpieczna miłość oraz chęć przeżycia nieprzewidywalnego powoduje iż ludzie w dalszym ciągu pożądać będą wrażeń związanych z symbolem wampira.

Wracając jednak do tematu należy postawić pytanie: Czy wampiry pożądają w sposób w jaki czynią to śmiertelni? Najłatwiej jest nam rozumieć to właśnie w ten sposób, dodając różne wariacje odnoszące się do picia krwi. Związek taki podobnie jak związek dwojga ludzi może mieć wiele etapów, nie koniecznie musi ogranicza się do miłości fizycznej (i śmierci człowieka w konsekwencji). Zostaje wiele miejsca na miłość platoniczną, przywiązanie, chęć opieki. Jednak zwykle natura bestii bierze górę w przypadku wampira, działają instynkty. Z kolei początkiem końca takiego związku inicjowanego przez człowieka może być zaślepienie mocą kochanka, jego nieśmiertelnością, pięknem bladego ciała.

Magnetyzm serc to jedno a brak spełnienia z powodu przynależności do dwóch gatunków to drugie. Tak więc jak wyglądać ma miłość wampira, skoro wszelkie kontakty ze śmiertelnymi z góry skazane są na niepowodzenie i bolesny zawód? Miłość do innego wampira z kolei jest jeszcze trudniejsza. Przede wszystkim trudniej jest wyobrazić sobie czego ów Kainita pragnie, co chce zaspokoić i jak pożąda? W grę przestają przecież wchodzić ludzkie standardy zachować, pewne symbole przestają mieć znaczenie inne nabierają nowych znaczeń. Skoro wiek nie gra roli, przestają mieć znaczenie konwenanse, zmieniają się gesty, mowa ciała, zachowania. Otworzyć się na miłość przed potężniejszym od siebie znaczy okazać słabość, uzależnić się. Kochać kogoś z kolei może równie dobrze oznaczać znalezienie jego słabego punktu. więzy Krwi? Czy ich działanie jest bliższe miłości czy zniewoleniu?

Wciąż więc powtarza się ten sam motyw - ilekroć nieśmiertelny zapała miłością, pożądaniem w sukurs przychodzi mu jego klątwa. Przekleństwo w sensie niemożności zaspokojenia namiętności targających wampirem przez całość jego egzystencji. Gdy każda próba musi zakończyć się bolesną porażką, śmiercią kochanka, zdradą, porzuceniem (dla dobra obojga). Z kolei przemożna chęć uspokojenia namiętności, oddawaniu ciała we władzę zmysłom to tylko jedynie kolejna maska przybrana przez bestię, która zrobi wszystko by wampir zatracił pamięć o człowieku w nim. Tak więc wyglądają perspektywy. Póki co jednak absolutne piękno wampiryzmu istnieje nadal pobudzając wyobraźnię i przyspieszając bicie serca myślących o nim śmiertelnych.