Inkluz

W limuzynie siedziało przynajmniej sześć osób. Mój szef, Głuszewski, był otoczony przez barczystych ochroniarzy w garniturach. Zauważyłem także podążający za nami samochód, który, jak się później okazało, wiózł kolejną piątkę ghuli. Tymczasem po piętnastu minutach jazdy z centrum, tak jak mi nakazano, zatrzymałem się przed hotelem "Jutrzenka".

Torski wszedł po schodach na drugie piętro. Jasno oświetlony korytarz był pusty. Tylko z jednego pokoju dochodziły podniesione głosy. Artur niepewnie ruszył w tamtym kierunku. Plan był dobry. Rola Torskiego polegała jedynie na otworzeniu drzwi dla Głuszewskiego i jego ghuli. Potem miał uciekać i spotkać się z Agatą na Dworcu Głównym. Wszystko wydawało się klarowne i nikt nie zgłosił sprzeciwu.

Jednak co innego obmyślać plan na przyjęciu w Elizjum, a co innego zdradzać swych niedawnych sojuszników, stojąc z nimi twarzą w twarz, pomyślał z goryczą anarchista. Bał się, że spiskowcy zorientują się i zdążą go zabić, nim do akcji wkroczy Głuszewski. Bał się, że Agata go zdradzi i ghule zabiją i jego. Ale nade wszystko bał się rozmowy, zwyczajnej rozmowy z ludźmi, którzy byli jego towarzyszami przez ostatnie pięć miesięcy.

Mimo tego podszedł do drzwi, zza których dochodziły odgłosy libacji. Złotawa plakietka informowała, że oto znajdujesz się przed drzwiami z numerem 14. Artur energicznie zapukał, pragnąc, by ta noc jak najszybciej się skończyła.

Osobę, która otworzyła drzwi, spowijał mrok. Torski nie przywiązał do tego wagi i wkroczył do środka. Przemierzył krótki przedpokój i wszedł do zasnutego dymem papierosowym pokoju gościnnego.

Mężczyźni siedzący wokół długiego stołu rozmawiali głośno. Wszyscy z nich wyglądali na anarchistów, buntowników. Blat wypełnili butelkami wódki, kieliszkami i popielniczkami.

Mogło się wydawać, że rozmawiają szczerze. Bardzo dobrze się maskowali, ale Arturowi, znającemu ich od dłuższego czasu, wiadome były wszystkie antypatie. Pazur, Nosferatu, nienawidził Kamila, Malkaviana, i chętnie dobrałby się mu do gardła. Dwóch Brujahów także nie pałało do siebie miłością. Jednak Damian, przywódca, panował nad wszystkimi żelazną ręką. Był najbardziej przebiegły z zebranych i to właśnie jego Artur obawiał się najbardziej.

Właśnie teraz Damian podniósł kieliszek wypełniony przezroczystą cieczą i krzyknął:

— Za spisek!
— Za spisek! — powtórzyli gromkim głosem zebrani.
— Niech zdrajca wie, że jeśli nas zdradzi, to umrą wszyscy — ciągnął Damian, patrząc na każdego z osobna.
— Śmierć zdrajcy! — krzyczeli spiskowcy, co chwilę podnosząc do ust pełne kieliszki.

Torski pożałował swej decyzji — nie musiał z nimi rozmawiać. Tylko hasła Damiana uwolniły skrywane, rosnące z każdą chwilą wyrzuty sumienia. Czuł się źle. Czy jego życie było warte więcej niż życie zgromadzonych tu ludzi, tylko trochę odmiennych od tych spotykanych na co dzień? Czy zasługują na śmierć? Nie, odpowiedział sobie w duchu, zdecydowanie nie.

Może jakoś by się udało. Może, gdyby wszystko pozostawił własnemu biegowi rzeczy, przeżyłby i uciekł do innego miasta. Przeklinał w myślach chwilę, w której zadzwonił do Agaty z prośbą o pomoc. Ideały umierają młodo, pomyślał z goryczą i wychylił kieliszek wódki. Gdy spojrzał w ciemny róg pokoju, jeszcze bardziej uległ melancholii, jak trucizna wypełniającej duszę.

W kącie stała Toreadorka i małym żółtym ołówkiem kreśliła coś na kartce. Artur wiedział, że dziewczyna pisze wiersze. Dziwił się, w jaki sposób mogą jej nie przeszkadzać krzyki reszty spiskowców. Dopiero teraz zdał sobie sprawę, że nigdy z nią nie rozmawiał. Nie wiedział nawet, dlaczego bierze udział w tym samobójczym przedsięwzięciu. Wstał ze swojego miejsca i spojrzał na dziewczynę. Chciał ją ostrzec.

Przynajmniej jedną osobę. Niczemu niewinną. Może to choć trochę złagodzi to bolesne kłucie gdzieś wewnątrz, koło serca?

Pukanie do drzwi zniweczyło ten zamiar. Już nic nie można było zrobić dla utopijnej grupy spiskowców. Torski mógł zrobić tylko to, co ustalił z Agatą i Januszem.

Poszedł w kierunku drzwi. Nie wiedział, że Damian podąża za nim. Gdy przemierzał ciemny przedpokój, łudził się, że może to hotelowa służba. Chciał cofnąć czas, wrócić do samochodu Agaty i powiedzieć jej "nie".

Gdy otworzył drzwi, jego nadzieja znikła jak zdmuchnięty wiatrem płomień świecy.

W drzwiach stał Głuszewski w otoczeniu ghuli.

Ventrue lekko się uśmiechnął.

Uderzenie było nagłe i potwornie silne. Coś chrupnęło w obojczyku Torskiego, gdy uderzył o przeciwległą ścianę, jednak już po chwili stał na nogach. Spojrzał gniewnie na napastnika. Widział, jak przywódcę spiskowców ogarnia szał. Widział, jak Pazur wyrzuca Kamila przez okno. Widział także kilkunastu ghuli wpadających do pomieszczenia z bronią. Jednak po chwili cały obraz zastąpiła krwawa mgiełka. Brujah widział tylko swojego przeciwnika. Wroga, który musiał umrzeć.

Damiana.

Uderzenia pięściami, choć potężne, nie sprawiały bólu. Tylko ciało reagowało — pękniętą wargą, przeciętym łukiem brwiowym. Wymieniali ciosy, nie próbując unikać. Mechanicznie, jak roboty. Raz za razem, szybciej niż mgnienie oka, bez litości.

Damian natarł na Artura. Tamten był szybszy. Potwornym prawym sierpowym obalił przywódcę spiskowców i bezlitośnie kopał go po nerkach. Mimo to Damian wstał, odrzucił Torskiego od siebie i zaczął uciekać.

Oszalały Artur zaśmiał się złowrogo. Ruszył za nim.

Po krótkiej gonitwie korytarzem uciekinier wbiegł do pogrążonych w mroku schodów ewakuacyjnych. Szybko zbiegał po stopniach, przeskakując na raz po dwa, po trzy. Był jednak zbyt wolny dla oddanego Bestii Torskiego.

Anarchista przeskoczył ponad barierką i z całym impetem spadł na Damiana. Przygwoździł go do ziemi i bez chwili przerwy uderzał. Kopał w głowę. Wbijał nogę w klatkę piersiową swego wroga. Bez wytchnienia.

Przestał dopiero wtedy, gdy wokół głowy Damiana pojawiła się kałuża krwi.

Artur schylił się i zaczął pić. Czerwona ciecz spływała mu po wargach, po brodzie, a on wciąż chłeptał. Ulatujące życie Damiana było nagrodą dla Torskiego.

Gdy zaspokoił swój głód, wstał, obtarł usta rękawem kurtki i chciał odejść. Jednak upadł na kolana.

Nie mógł zrozumieć potwornego krzyku "Śmierć!" tuż obok ucha. Nie mógł zrozumieć swojej krwi opryskującej ścianę. Ból także należał do tych rzeczy, których nie mógł zrozumieć w tamtej chwili.

Przez moment.

Gdy umierał, żal mu było tylko jednego — Toreadorki, której nie zdążył ostrzec.

Pokój był pobojowiskiem. Przewrócony stół, butelki po wódce porozrzucane po podłodze, wybite okno, podziurawione kulami ściany, trupy. Głuszewski wszedł powoli, dokładnie lustrując otoczenie. Widząc ogrom zniszczeń, nie zdziwił się, gdy jeden z ghuli zakomunikował mu, że wszyscy nie żyją. Ventrue szukał Torskiego. Chciał dotrzymać swojej części umowy. Choć nie lubił anarchisty, chciał, by tamten zapamiętał go jako honorowego człowieka. Bezskutecznie — wyglądało na to, że Torski już uciekł.

Dopiero po kilku minutach zaprowadzono go do wyjścia ewakuacyjnego. Dwa ciała — jakiś punk i Torski. Ten pierwszy z rozbitą głową, rozwaloną klatką piersiową, umarł pierwszy. Natomiast zdrajca, nie było wątpliwości, został zabity. Celowo. Jego rozszarpane gardło nie pozostawiało żadnych złudzeń. Paweł, jeden z ghuli, mówił, że tuż po wybiciu spiskowców słyszał krzyk "Śmierć", dochodzący właśnie z wyjścia ewakuacyjnego.

— Tak umierają buntownicy — ironicznie zauważył Głuszewski.

Po odejściu ghuli ponownie zaczął badać ciało anarchisty.

Janusz przypuszczał, że był świadkiem morderstwa w jakiejś zakulisowej grze. Ktoś oprócz niego i Agaty wiedział o spisku. Torski miał żyć, a tymczasem padł ofiarą zabójcy. Nie było czasu na głębsze przeanalizowanie sytuacji. Mogła się pojawić policja. Ventrue dał ghulom znak do odwrotu. Gdy już wychodził, zauważył małą kartkę, tuż obok martwej wampirzycy. Wiedziony ciekawością, podniósł unurzany we krwi papier i przeczytał cicho:

Nie wiem, kogo zabijam czasami
Dusza oczyszcza się smutku łzami
Ja tylko wrażliwości daję upust
Czy to trafia w Boga gust?

Uśmiechnął się pod nosem — wyglądało na to, że wszędzie możesz znaleźć poetów. Nawet wśród wampirów. A może przede wszystkim wśród nich?

Ventrue nie znał się na poezji. Cztery linie słów to zbyt mało, by zmusić go do romantycznych rozmyślań. Obrócił się, spojrzał ostatni raz na pobojowisko, wypuścił kartkę z dłoni i wyszedł.

Fragment unurzanego we krwi wiersza opadł delikatnie na podłogę.

Głuszewski kazał się wieźć do księcia. Po jego minie wywnioskowałem, że wszystko poszło według planu. Posiadłość księcia znajdowała się na przedmieściach. Otoczona ceglanym murem, z żelazną bramą wjazdową i roziskrzona mnóstwem świateł, wyglądała na prawdziwą willę. Gdy podjechaliśmy pod schody prowadzące do wejścia, służący otworzył drzwi i Głuszewski wysiadł.

Wszedł do środka i podążając za wysokim ochroniarzem, ghulem, wkroczył do pokoju gościnnego. Właściwie słowo "pokój" nie było odpowiednie — pomieszczenie miało rozmiary małej sali gimnastycznej.

Podłogę wyłożono dębowymi panelami. Sufit, pomalowany na biało, dzieliły na cztery części ogromne żyrandole. Było jasno. Tak jasno, że Janusz widział drobinki łupieżu na klapie garnituru ghula stojącego w odległym kącie sali.

Ventrue od razu spostrzegł księcia, rozmawiającego z Egzekutorem. Archonci, znudzeni dysputą, rozmawiali o meczu Ligi Mistrzów. Głuszewski podszedł do biurka i czekał. Książę lubił cierpliwość.

Gdy spostrzegł Janusza, przeprosił Egzekutora i zwrócił się do Ventrue:

— Czym mogę ci służyć? — jego basowy głos zdawał się wypełniać salę, odbijać od ścian i uderzać w jego rozmówcę.
— Miałem się tu spotkać z Agatą — odparł Janusz, wiedząc, jak głupio brzmi to w jego ustach. Mimo to nie przestawał się cieszyć z rozbicia spisku.
— Nie ma jej. Ale możesz zaczekać. Choć wolałbym, byś powiedział to, co masz powiedzieć, i wrócił do siebie. — Głuszewski skrzywił się niewyraźnie na książęce "wolałbym". Każdy, kto miał dość rozwagi, by mówić z księciem, wiedział, że nie jest to życzenie, a rozkaz.
— Chciałem pana poinformować, że spisek został zlikwidowany.
— Spisek? Przez kogo? — zapytał książę. Ventrue zauważył, jak Egzekutor zmrużył oczy.
— Anarchiści — rzekł zimno Janusz. Nie lubił, gdy książę udawał niewiedzę. Prowokował.
— Mówisz o tej grupie zaginionych wampirów, którym przewodzi Brujah — Damian?
— Przewodził — poprawił go Głuszewski. Egzekutor się uśmiechnął.
— Skoro tak stawiasz sprawę... Rzadko trafia się osoba chroniąca mnie bez wyraźnego nakazu. Myślisz, że ci anarchiści mogliby mi zagrozić?
— Możliwe.
— Hm. Wygląda na to, że wybawiłeś mnie z kłopotu. Czym cię nagrodzić, młody wampirze?
— Pozostawiam to do książęcej rozwagi.
— Sprytnie. Co o tym sądzisz, Xavierze?

Egzekutor kiwnął tylko głową. Wyglądało na to, że ta dwójka rozumiała się bez słów.

— Jeśli zaproponuję ci funkcję archonta, to czy ją przyjmiesz? — zapytał książę z lekkim uśmiechem.
— Tak — odpowiedział Głuszewski, próbując zachować spokój.
— Oto więc twoja zapłata. Od dzisiejszej nocy jesteś archontem Xaviera. Nie podlegasz już mojej osobie.

Janusz kiwnął głową. Udawał obojętność, jednak rozpierała go duma. Archont to funkcja, z którą liczy się większość wampirów. Funkcja, której młody Ventrue był bezsprzecznie wart. A wszystko dzięki Agacie. Głuszewski podziękował w duchu swej kochance.

W tym samym momencie drzwi do sali otwarły się z hukiem. Ghul w przysypanym śniegiem płaszczu stanął przed księciem. Ukłonił głowę w geście szacunku i odezwał się zimnym jak lód głosem:

— W domu na przedmieściach znaleziono Henryka Elickiego i Arnolda Kersteina.

Książę spojrzał na Xaviera. Egzekutor był wyraźnie zaniepokojony. Głuszewski wybiegł, gdy ghul kończył mówić.

Jechaliśmy szybko. Widziałem, że Głuszewski jest zdenerwowany. Co chwilę popędzał mnie, przeklinał, zaciskał bezsilnie pięści — to wszystko zupełnie do niego nie pasowało. Coś musiało się stać, jednak prawdy domyśliłem się dopiero wtedy, gdy powiedział, dokąd mam jechać.

Pokój gościnny Henryka Elickiego był pięknie urządzonym pomieszczeniem. Starodawny żyrandol oświecał wnętrze, nakazując patrzeć na zgromadzone wewnątrz eksponaty i dzieła sztuki. Piękne pejzaże i portrety zasłaniały ściany. Gruby, puszysty dywan zaścielał podłogę. Poniżej obrazów stały półki z książkami, zebranymi przez ponad sześćdziesiąt lat nieżycia właściciela domu. Za dużym biurkiem, zasłanym papierami, notatnikami i długopisami, śnieżnobiałe firanki tańczyły, naciskane przez wiatr przepływający swobodnie przez otwarte okna. Można było powiedzieć, iż Elicki miał gust.

A teraz pokój gościnny wampira sprofanowano jego własną krwią. Czerwona ciecz była wszędzie — zalała biurko, pokryła drobnymi kroplami obrazy, była szkarłatnym tłem dla dwóch leżących ciał. Tylko firanki pozostały groteskowo nieskażone — cały czas to popychane, to odciągane przez mroźny wiatr. Jednak Janusz nie zwracał uwagi na wiatr, na krew, nie zwracał uwagi na otoczenie.

Liczył się dla niego tylko leżący na ziemi mężczyzna, jego rozdarte gardło i twarz, która przez lata była dla Głuszewskiego obliczem przyjaźni.

Jak mógł opisać, to, co czuł w tamtej chwili? Gniew? Nie, gniew to zbyt małe, zbyt słabe słowo. Chęć zemsty? To także było nieodpowiednie. Janusz pragnął krwi. I to w najbardziej pierwotnej z form. Chciał zabijać. Pragnął tarzać się we krwi, w bólu i cierpieniu swego wroga. Z czułością spoglądał na twarz Henryka, wiedząc, że za parę chwil ciało jego przyjaciela, jego mentora i Stworzyciela, zamieni się w kupkę popiołu.

Przypominał sobie każdą chwilę, każdy sukces, ale i każdą porażkę. Wszystko, co tworzyło obraz jego przyjaźni z Elickim, przelatywało mu przed oczami. Wiedział, ile mu zawdzięczał, i był przekonanym, że nie spocznie, póki nie zabije, nie wyssie ostatniej kropli krwi z zabójcy. Łagodnie, z godnością ułożył głowę swojego mentora na przesiąkniętym krwią dywanie. Następnie wstał i zaczął przeszukiwać pokój.

Na biurku nie znalazł nic, w szufladach tak samo. Zajął się przeszukiwaniem regału z książkami. Działał mechanicznie, jak robot. Kilkanaście drogocennych tomów upadło na ziemię, jak ofiary na drodze celu uświęcającego środki. Wreszcie Janusz znalazł to, czego szukał — mały cyfrowy dyktafon, ukryty w jednej z książek. Cofnął do końca taśmy. Przewinął rozmowę między Elickim a Kersteinem. Po dłuższej chwili wsłuchiwania się w leciutko szemrzące nagranie usłyszał zabójstwo. Podgłośnił.

Gdy potworny, prawie nieludzki okrzyk "Śmierć!" poraził jego słuch, odrzucił dyktafon w bok. Tuż przed krzykiem, oznaczającym zgubę, było coś jeszcze. Coś bardzo cichutkiego, co może umknęłoby uwadze zwykłego człowieka. Jednak wampir doskonale usłyszał imię — Rufus.

Wiedział gdzie ma szukać. On i Agata prowadzili swego czasu rozmowy z tym Nosferatu, posiadającym informacje potrzebne Księciu. To właśnie wtedy, dzięki pomocnej dłoni kochanki, Głuszewski zaskarbił sobie książęce zaufanie. A teraz jechał do Księcia ponownie, tym razem ze sprawą osobistą.

Głuszewski uspokoił się trochę. Widziałem już emocje podobne do tych, które wyrażała jego twarz — dowodzące całkowitego zdecydowania na określony krok. Często bardzo gwałtowny. Jednak jako szofer nie mogłem powiedzieć nic. Każdy chce żyć.

Zajechaliśmy przed jakiś blok, zbudowany z wielkiej płyty. W niektórych oknach paliło się jeszcze światło. Głuszewski wysiadł bez słowa.

Kryjówka Rufusa była dużą piwnicą, wypełnioną starymi oponami, meblami i rowerami. Niegdyś białe ściany pokrywały plamy i sadza. Wschodnią ścianę zakrywały grube rury, podłączone do liczników. Gdzieś pośród rupieci kapała woda. Na środku suszarni umieszczono stół ze stojącym na nim kryształowym kielichem. Naczynie wypełniała krew. Tuż obok stołu, na krześle, leżał Nosferatu.

Głuszewski szybkim krokiem podszedł do kielicha. Z pogardą spojrzał na martwego wampira, a następnie zanurzył palec w kielichu. Zasmakował — musiał się oprzeć, aby nie upaść. Trucizna była niebywale silna, lecz nie maskowała całkowicie smaku vitae. Mimo jadu wyczuł smak, słodycz, której w tej chwili nie chciał próbować. Nie chciał mieć z nią nic wspólnego.

Pragnął się mylić. Jednak wiedział, że nie było najmniejszego marginesu błędu. Zatruta vitae należała do Agaty. Jeśli dzielisz z kimś krew, nic nie jest w stanie sprawić, byś zapomniał, jak smakuje.

Jechaliśmy szybko. Domy, latarnie, bary zamieniały się w jedną ścianę, poprzecinaną smugami światła. Zdenerwowanie Głuszewskiego udzieliło mi się całkowicie. Po kwadransie byliśmy przed domem Agaty, jego kochanki. Kazał na siebie czekać i wyszedł z samochodu.

Janusz szybko przemierzył żwirową, przykrytą śniegiem drogę dzielącą go od wejścia do domu. Jak burza przeszedł przez drzwi wejściowe, solidne dębowe wrota. Przekroczył przedpokój i znalazł się w jedynym oświetlonym pomieszczeniu. W gabinecie Agaty.

Jego kochanka siedziała przy mahoniowym biurku w czarnej sukni. Jego ulubionej. Na blacie stały dwa kieliszki wypełnione vitae. Janusz mechanicznie podszedł do biurka i spojrzał na dziewczynę. Kobietę, z którą dzielił krew, której pożądał, którą kochał. A może, przez wszystkie spędzone razem noce, tylko się oszukiwał?

Nie miał czasu się nad tym zastanawiać. Mocno ścisnął pistolet w swej kieszeni. Dał mu go jeden z ghuli podczas ataku na spiskowców. Wtedy nie było potrzeby użycia broni palnej. Ventrue zastanawiał się nawet przez krótką chwilę, czy nie wyrzucić pistoletu. Nie mógł sobie przypomnieć, co skłoniło go do zatrzymania broni. Przeznaczenie? Cokolwiek to było, ważne, że Głuszewski miał ją teraz przy sobie. Spojrzał na Agatę i trzymając dłoń w kieszeni, wycelował.

— Czemu nie pijesz? — zapytała, spoglądając na Janusza. Jak gdyby nigdy nic.

Patrzył w jej oczy, odkrywając je na nowo. Dlaczego nigdy nie zastanowił się nad mądrością, nad doświadczeniemu krytym w tych przepięknych źrenicach? Jej przebiegłość musiała mieć solidne podstawy, by uknuć tak misterną intrygę.

Jednak Głuszewski pamiętał słowa wyrzeczone kiedyś przez Elickiego, jego mentora i Stworzyciela: "Miłość możesz spotkać zawsze. Prawdziwego przyjaciela tylko raz".

Od tamtego czasu była to jego główna zasada. A tak się składało, że prawdziwym przyjacielem Głuszewskiego był Henryk Elicki.

Zabić czy darować życie? Dzielił krew z Agatą od trzech lat. Elickiego znał od dziesięciu. Miłość czy zemsta?

Opamiętał się dopiero wtedy, gdy opróżnił magazynek. Upuścił pistolet na ziemię, wciąż patrząc na leżącą w kałuży krwi Agatę. Mimo odniesionych ran zdolna była krzyczeć:

— Dlaczego?! Dlaczego to zrobiłeś?!

Janusz nie odpowiedział. Podszedł do Agaty, mocno chwycił wyrywającą się głowę, schylił się i przegryzł jej szyję. Pił wolno, sycąc swą zemstę. Po paru chwilach dziewczyna leżała bezwładnie. Ventrue nadal pił. Krew ściekała mu po brodzie, rubinowo barwiąc koszulę. Jednostajnie kapała, nieprzerwanie powiększając kałużę na podłodze.

Gdy skończył, odrzucił ciało Agaty jak szmacianą lalkę. Wstał, obtarł usta i ruszył do wyjścia.

Śnieg nadal prószył. Ciemna limuzyna stała w oddali, pośród sterylnie oświetlonej ulicy. Janusz ruszył w jej kierunku. Wolno, bardzo wolno przemierzył żwirową alejkę dzielącą go od samochodu. Wydawało się, że przejście tych kilkunastu metrów było dla niego trudniejsze od wszystkich przeżyć dzisiejszej nocy. Nienawiść zniknęła. Pozostało tylko uczucie dojmującej pustki.

Zastanawiał się nad wszystkim, czego był świadkiem. Dopiero teraz zdał sobie sprawę z ludzkiej przebiegłości. Może był naiwny, a może była to tylko słabość do pięknej kobiety? Został pozbawiony wszystkich swych znajomości i musiał sobie radzić sam. Dręczyło go także pytanie, co chciała powiedzieć mu przed śmiercią Agata. Przez wiele późniejszych nocy zastanawiał się nad motywami jej postępowania. I przeklinał swoją chęć zemsty.

Dopiero wtedy poznał tak naprawdę uczucie melancholii.

Kiedy wreszcie Głuszewski wrócił do samochodu, był cały obryzgany krwią. Najwyraźniej się zemścił. Cichym głosem wydał rozkaz. Kazał wieźć się do swojego mieszkania. Po spojrzeniu w jego oczy nie zadawałem żadnych pytań.

...Taki jest epilog mej zimowej opowieści. Jesteście jedynymi, którzy znają ją całą.

Co było potem?

Głuszewski zaczął piąć się po drabinie władzy. Stał się całkowicie niedostępny. Tak naprawdę to nikt go nie znał.

W Elizjum nigdy nie usłyszano całej historii. Janusz starał się wymazać ze swej pamięci fragmenty związane z Agatą, Elickim, Kersteinem, Rufusem i Torskim. Chciał zapomnieć, choć wiedział, że to niemożliwe.

Był w końcu jedynym istniejącym aktorem dramatu, który wiedział coś prawdziwego o zemście i wierności.

---

Prześlij mi swoją opinię o artykule!

Imię/Ksywa
Opinia