Cyberpunk

[Case: Artykuł powstał na podstawie kursu japanese.about.com, był konsultowany ze specjalistą i mimo, że ten wymienił długą listę rzeczy które mógłby zrobić lepiej, postanowiłem go wam zaprezentować. Jako ciekawostkę, prowokację do odzewu. Może ktoś z Was zna japoński? Co możecie powiedzieć na temat poniższego artykułu? Pozdrawiam!]

Wydaje Ci się że Japoński jest trudny? Nie jest! Oczywiście trudniej jest opanować sztukę pisania, ale mówienie nie jest wcale tak trudne jak sądzisz. Chcesz spróbować nauczyć się paru rzeczy?

Na początek ogólna charakterystyka japońskiego.

1. Japoński jest łatwy w wymowie. Ma tylko pięć samogłosek. Niektóre się wymawia jak samogłoskę - dość trudna sztuka dla Polaka.

2. Japońskie rzeczowniki nie posiadają rodzaju. Żadna część mowy nie odmienia się w naszym rozumieniu, ponieważ japoński nie jest językiem fleksyjnym. Często to samo słowo określa liczbę pojedynczą albo mnogą.
Np. Hon - książka albo książki,
Kuruma - samochód albo samochody

3. Czasowniki się nie odmieniają w naszym rozumieniu. Ale są różne formy czasowników, różne stopnie grzeczności itd.

Np. Watashi wa terebi o yoku mimasu - często oglądam telewizję
Kare wa terebi o yoku mimasu - on często ogląda telewizję

Szyk zdania

W polskim obowiązuje szyk podmiot-orzeczenie-dopełnienie. Np. Case je jabłko.

W Japońskim natomiast podmiot-dopełnienie-orzeczenie.
Np. Case - san wa ringo o tabemasu

San to zwrot grzecznościowy dodawany głównie do nazwiska (choć można go użyć w innej formie np. po nazwie firmy którą reprezentuje nasz rozmówca), nie można więc użyć go w stosunku do siebie.

Budowanie pytań po japońsku jest całkiem proste. Szyk pozostaje ten sam a zdanie staje się pytaniem gdy dodamy na końcu partykułę "-ka".
Aha - w japońskim nie używamy znaków zapytania.

Np. Case-san wa ringo wa tabemasu ka
Czy Case je (jada?) jabłka?

Normalnie Japończyk powie "Case-san, ringo tabemasu" ale będzie to znaczyć: ‚czy pan Case ma ochotę na jabłko?', albo ‚Panie Case, czy ma Pan ochotę na jabłko?'.

Japońskie pismo

Poza trzema formami zapisu w Japońskim (kanji, hiragana i katakana), czasami zapisujemy też w romaji.

Przy pomocy romaji można czytać Japoński nie znając innych sposobów zapisu. Jest to sposób zapisu stworzony dla wygody cudzoziemców, choć jak każda uproszczona forma nie jest rozwiązaniem idealnym.

Mimo że istnieje wiele odmian romaji, najszersze zastosowanie ma zmodyfikowany system Hepburna.

W praktyce wychodzi to dość kulawo. Wpisując w słownik języka japońskiego koushou (dwa razy długie o), wyskoczy kilkadziesiąt wyrazów. Bez znaków można próbować zgadnąć, o co chodzi, bądź domyślać się z kontekstu.

Wszystkie trzy rodzaje japońskich stworzono do pisania w pionowych liniach, od prawej do lewej, ale można także zapisać je poziomo. Dawniej Japończycy pisali pionowo ale styl poziomy zyskał dużą popularność dzięki temu że można w nim łatwo zawrzeć arabskie cyfry i zapożyczenia z innych języków, których w japońskim wcale nie ma mało.

Mimo to większość gazet pozostaje przy pionowym stylu zapisu.

Czas na pierwszą lekcję. Może więc zaczniemy od przedstawienia się?

Namiko: Hajimemashite, Namiko desu. Doozo yoroshiku.
Case: Hajimemashite, Case desu. Yoroshiku onegai shimasu.

Zwrotu "Hajimemashite" używamy gdy spotykamy kogoś po raz pierwszy. "Hajimeru" to czasownik oznaczający "zaczynać". "Doozo yoroshiku" używamy gdy się przedstawiamy a w innych wypadkach gdy prosimy kogoś o przysługę.
Desu można przetłumaczyć jako jest, są lub być.

Watashi wa Namiko desu. - Jestem Namiko.
Kore wa hon desu. - To jest książka.

Japończycy często pomijają to co jest oczywiste dla mówiącego. Gdy się przedstawiasz, "watashi wa" może zostać pominięte.
Zwykłe "Namiko des" brzmi bardziej naturalnie ale mało grzecznie. W rozmowie rzadko używa się "watashi" oraz męskiego "boku". Ale w oficjalnych rozmowach mówi się watashi albo jeszcze grzeczniej watakushi.

Natomiast kobiety zawsze używają watashi, względnie atashi (to młode dziewczyny)
Do kumpla powiesz raczej omae albo kimi. Anata mówi za to np. żona do męża.

Gdy się przedstawiasz, właściwszy niż podanie ręki jest ukłon (ojigi). Ojigi to stała część życia w Japonii. Jeżeli tam mieszkasz, łapiesz się na tym że po jakimś czasie zaczynasz kłaniać się mimowolnie. Wielu Japończyków kłania się rozmówcy nawet gdy rozmawiają przez telefon.

Katakana używana jest do zapisywania nazw, miejsc i słów obcych. Jeżeli nie jesteś Japończykiem twoje imię może zostać zapisane w katakanie.

Ok. Kilka przydatnych zwrotów.

Ohayoo gozaimasu (dzień dobry) - albo po prostu "Ohayoo"
Konnichiwa (cześć/dzień dobry)
Konbanwa (dobry wieczór)
Oyasuminasai (dobranoc) - używane przed pójściem spać, jak w polskim

Wbrew obiegowej opinii ludzie nie mówią "sayonara" gdy wychodzą z domu do pracy. Używa się raczej "Itte kimasu". Odpowiedzią jest "itterasshai".

Gdy wychodzą z pracy mówią "osaki ni shitsurei shimasu", albo po prostu "osaki ni"

"Dewa mata" jest często używane jako "do zobaczenia/na razie", dosłownie znaczy "no to później".

A co z "do zobaczenia jutro?". Jutro po japońsku to "ashita". Tak więc podejrzewasz pewnie że będzie to brzmieć "mata ashita"?

Do zobaczenia!

Prześlij mi swoją opinię o artykule!

Imię/Ksywa
Opinia